บทที่ 12 อนุสกุลหลิว บทที่ 2

ยามเย็นสกุลหลิวยังคงเงียบเชียบ ไร้ผู้คนเฉกเช่นสกุลใหญ่ทั่วไป หวางชิงเดินนำหน้าไปทางสะพานไม้ทอดยาว

“เมิ่งหลัว”

“เจ้าค่ะ”

“สกุลข้าเป็นพ่อค้าร้านเต้าหู้ มิได้ร่ำรวย แต่ภายในเรือนยังมีคนพลุกพล่าน เจ้าว่าสกุลหลิวแปลกหรือไม่”

“แต่ในโรงครัวมีพ่อครัวแม่ครัวมากมายนะเจ้าค่ะ ทั้งเด็กรับใช้ เมิ่งหลัวนับแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ